در 3 سال اخير 32 كودك در جهان اعدام شده اند كه 26 نفر آنها در ايران بوده است 

در واقع پست همین خبر و همین آمار یک خط بالاست واقعا چه می توانستم در 60 سالگی حقوق بشر بنویسم وقتی کودکانی که هم سن دانش آموزان من هستند اعدام می شوند و آب از آب تکان نمی خورد

این پست را برای خودم نوشتم تا به خودم یادآوری کنم و یادم نرود در کجا زندگی می کنم

و برای آنانکه

در کافی شاپ ها و پارتی های سیاسی خود در ذهنشان از منظری مترقی! میثاق حقوق بشر را سندی بورژوازی می دانند

 و آنانکه

با نام  فعال حقوق بشر در پی تعیین سهم خود در انتخابات هستند و در پی شهرت جهانی .

 و آنانکه

 تا حقوق جلبک ها برایشان اهمیت دارد  اما حاضر نیستند لحظه ای به  تضاد های  واقعی گریبانگیر جامعه فکر کنند

بی شک این پست را برای آنانکه

 حکم اعدام کودکان را صادر می کنند

 و آن را اجرا می نمایند

  و سندهای بین المللی را کاغذ پاره های بیش نمی دانند ننوشتم

راستی اگر احتمالا در سر سودای بازی انتخابات دارید یادتان نرود از کاندیدای محبوبتان بپرسید نسبت به اعدام کودکان چه موضع مترقی دارد اعدام با طناب دار را ترجیح می دهد یا با توجه به جرم، به سنگسار دختران زیر 18 سال که به اجبار زن شده اند فقط تحت شرایط خاص قائلند راستی از کمپین های رنگ و وارنگ جا نمانید حقوق بشر را همینجا قسمت می کنند اولویت با کاندیدایی است که شیرینی اش بیشتر باشد

می پیچم توی خیابان با کاغذی که تصویری از تو دارد و شماره تماسی از من، و ملتمسانه از هر عابر می پرسم که شما این آقا را ندید ؟ همین امروز گمشده است این عکس جدید اوست

و حالا فکر می کنم اگر فراموشی به سراغمان نیامده بود حتما همدیگر را می شناختیم حتی در ازدحام این شهر شلوغ.

ای کاش نمی فهمیدی که سال هاست گم شده ای،  لااقل من می توانستم هر روز سراغت را از همین دوره گرد خیابان جیحون بگیرم وقتی به دنبال آن درخت گردویی می گردد که تیر آرش بر آن نشسته است.

حال می فهمم ما سال هاست گم شده ایم سال هاست....