هیمه

نامه ای از فرزاد کمانگر-بندی بند 209

himeh — Tue, 01 Jul 2008 21:05:18 GMT

به نام آزادی

"نخست براي گرفتن کمونيستها آمدند
من هيچ نگفتم
زيرا کمونيست نبودم
بعد براي گرفتن کارگران و اعضاي سنديکا آمدند
من هيچ نگفتم
زيرا من عضو سنديکا نبودم
سپس براي گرفتن کاتوليکها آمدند
من باز هيچ نگفتم
زيرا من پروتستان بودم
و سرانجام براي گرفتن من آمدند
ديگر کسي براي حرف زدن باقي نمانده بود "¹

از نماد فداکاری و شجاعت، از دانشجوی دختر دانشگاه زنجان، حمایت کنیم.

himeh — Tue, 24 Jun 2008 21:53:17 GMT

حمایت بیش از پانصد دانشجو و فعال اجتماعی و سیاسی از بیانیه جمعی از فارغ التحصیلان دانشگاه زنجان در حمایت از اعتراضات دانشجویان دانشگاه زنجان

از نماد فداکاری و شجاعت، از دانشجوی دختر دانشگاه زنجان، حمایت کنیم.

آن زنی که خود را خبر اول تمام رسانه ها ساخت. آن زنی که در گمنامی بر سر تمام زبان ها افتاد تا نفاق را رسوا کند، آن دختری که بجای بغض فرو خفته تمام دختران مورد تعرض، فریاد کرد و چهره واقعی مدعیان اخلاق و کرامت و مهرورزی را عیان ساخت اینک تحت تعقیب و پیگرد است.

او را به خاطر شجاعت و مقاومتش، بخاطر زن بودن و زن ماندنش تحت تعقیب و پیگرد قرار می دهند. خبر دستگیری این دانشجو و آزادی او تحت شرایط خاص، نشان از عزم جدی کسانی دارد که می کوشند صورت مسئله را تغییر داده و جایگاه متهم و مجرم را وارونه سازند.

حرکت او بی شک راهگشا برای تمامی کسانی خواهد بود که تا به امروز مقهور تبعیض و سرکوب بوده اند. پویایی او در پیامی است که به ما می دهد: " به مناسبات ظالمانه و مبتنی بر تبعیض و استثمار تن در ندهید" و این پیام تمام دانشجویان معترض دانشگاه زنجان است به تمام کسانی که برای آزادی، برابری، دموکراسی و حقوق بشر مبارزه می کنند.

ما جمعی ازفارغ التحصیلان دانشگاه زنجان ضمن اعلام حمایت از حرکت و خیزش دانشجویان این دانشگاه در راستای احقاق کرامت دانشگاه، نسبت به عواقب برخورد با دانشجویان معترض هشدار می دهیم و خواستار آزادی بدون قید و شرط دانشجوی دختر دانشگاه زنجان هستیم و از تمام تشکل ها و نهادهای مدنی می خواهیم تمام توان خود را برای حمایت از این دانشجوی شجاع، فداکار و آزاده به کار بندند.

جمعی از فارغ التحصیلان دانشگاه زنجان- تیرماه 87

اسامی امضا کنندگان به ترتیب حروف الفبا

فارغ التحصیلان دانشگاه زنجان:

ابراهیم پورعزیزی،احمد مدادی، اعظم عابدي، الهام عابدی، الهام غفاری، امید مدنی، امیر معراج، امیر حسین صفری، امیر حسین علوی، امیر صفری فر، امین زینالی، جعفر ابراهیمی ازندریانی، حبیب آهکی، حجت منتظری، حسین اسپندی، حسین جعفری درگاهی، حسین رمضانی سراجاری، حمید شیخ علی زاد فرید، دانیال گرزین، داود خداکرمی، داوود عزيزيان، ذکریا احمدی بنکدار، رسول رفیعی، رضا عباسی، سمیه شیخ علی زاد فرید، سمیه یعقوبی، سینا کیایی، سعید نعیمی، شیدا شاه محمدی، شیرین خاقانی، صغری اروجلو، علی اصغر ذوالقدر، علی بیگدلی، علی رنجی پور، غلامرضا هزاوه، فرهاد جهانیان، فرخنده رحیمی، مدد علي ولوييان، مریم خدنگ، مجتبی سرابی، مجید بی گناه میکال، مجید رحمتی، مجید کریمی، محسن خلفی، مسعود بیننده، مسعود حسینی، مصطفی عباسی، معصومه خلفی، مسعود تاکی، مسعود گلستانی، مهدی عربشاهی، مهدی وفایی، مهران گودرزیار، مهسا امینی، وحیده مولوی، هدی امینیان، یاشار حکاک پور

حامیان :

آتنا میرزایی، آتیه یوسفی، آذر آریا، آذر معصوم خانی، آرام دیل مقانی، آرزو مدنی، آرش آروین، آرش تیموری،آرش ناطقی، آرش نصیری اقبالی، آرمین قهقایی، آزاده خرازی، آزاده فرامرزی ها،آمنه شیر افکن، آنت کاتوزیان، آیدا کنعانی، آینده آزاد، آیدین اخوان

ابوالحسن معیری، ابوذر نصیری، احسان رمضانیان، احسان صفایی مقدم، احرار پاسبانیان،احمد ترابی، احمدرضا نامدار، احمد ارجمندی، احمد مطلایی، احمد نجاتی، اختر صحرارو، اختر شیر محمدی، اردلان کاردان، استدلالی، اسماعیل جمیلی، اشکان جلیلی، افشین پاک مهر، الهام عبادتی، الناز انصاری، الناز ناطقی، الهام مهین روستا، الهام محسنی، الهی، امانه نصر، امید کلانتری، امیر حسین شکوهی ،امیر عباس صالحی، امیرعباس لواسانی ، امیرفرشاد ابراهیمی، امیر معصومی، امیر حسین بهادری، امیر حسین گنج بخش، ایران سلطانی نوروزی، امیر محمد صالحیان،

امیر یعقوبعلی، امین احمدیان، انور میرستار ی

بابک مهرپور، بایرام جمشیدی، برزو شکوهمند، برزو کاظمی، برهان فولادوند، برهان میمنت، بهار خاتمی، بنیامین فشمی ، بهاره آقا محمدی، بهاره سعادتی، بهاره فامیلی، بهاره منتجبی، بهاره میرزا حسین، بهاره هدایت، بهزاد توحیدی، به گل باقری، بهناز شکاریار، بهناز مهرانی، بهمن امینی، بهنود آقا براری،بیتا ایرانی، بینا داراب زند

پانته آ شیرازی، پرستو الهیاری، پروانه ناطقی، پروانه وحیدمنش، پرویز قلیچ خانی، پروین اردلان، پروین ذبیحی، پرویز کاظمیان، پریزاد نیرو، پریسا احمدیان، پریسا پناهی، پریسا کاکایی، پریسا کریمی، پریناز آل احمد، پژهان مختاری، پوران فرخزاد، پویا حیدرزاده، پیمان آشتیانی، پیمان لقایی

تیرداد لواسانی، تینا رضایی پور

جعفر حسين زاده، جلال مالک، جلوه جواهری، جواد حمیدی، جواد قاسم آبادی، جواد مالک، جمشید آیین دار، جمشید آذر نیا، جعفر حسین زاده

چیستا جهانگیری

حبیب حاج حیدری، حجت داداشی، حسام منبري، حسام وثوقی، حسن رحیمی بیات، حسن زاهدی، حسن شریعتمداری، حسین رفیعی، حسین علوی، حسین لاجوردی، حدیث جاودانی، حمیده نظامی، حمید بی گناه میکال، حورا وکیلی

خدیجه مقدم ، خدیجه مظاهری، خیرالله لقایی، خسرو صدیقی

داریوش مجلسی، درسا قربانی

راحله حسینی، راحله عسگری زاده، راشین مختاری، راضیه خاتون مردای، رزگار بانه، رسول حسام پور، رضا اغنمی، رضا خراسانی، رضا سلیمانی، رضا داودی، رضا سیاوشی، رضوان مقدم، رکسانا ستایش، روزبه ذبیحیان، روزبه کریمی، رویا سلامتی، رویا محمدی والا

زهرا بی شتاب ، زهرا داوری، زهرا نبی، زهرا واله، زهره اسدپور، زیبا عنادی، زری شیرازی، زری قدمگاهی، زهره واله، زینب پیغمبر زاده، زینب نعمت زاده،

ژیلا ابراهیمی ، ژیلا بشیری

ساچلی افلاکی ، سارا جباری برجسته، سارا رحما ندوست، سارا سرابی، سارا معظمیان، سارا موسوی خویینی ها، ساره ابراهیمی، ساسان دانش، ساقی لقایی، سالار موسویان، سامان رسول پور، ساناز دریانی، ساناز محسن پور، ساناز میراوغلو، سپیده خواجویی، ستاره نامدار، ستی شریف زاده، سحر حیدی فرد، سحر روان، سحر موسوی نسب،سجاد ابراهیمی، سعید حبیبی، سعید شیرازی، سعید عماری، سعید کلانکی، سعیده شادابی سعیده غلامی، سمانه شیخ علی زاد فرید، سمانه عابدینی، سمیرا افخمی علیشاه، سودابه اردوان، سودابه راسخ قاضیانی،سوسن طهماسبی، سولماز احمری، سولماز خیاطی، سونا قلی زاده، سونیا غفاری، سهیلا شقفی، سیامک اردلان، سیامک طاهری، سیامک فرید، سیاوش خدایی، سیاوش شاهنده، سیاوش فرجی، سیاوش کوهرنگ، سید سکینه حبیب زاده، سید شیرازی، سیمین وخشوپور

شادی حامدی آزاد، شادی صدر، شاهد شاملو، شبنم اسماعیل زاده، شعله ایرانی، شقایق کمالی،شکوفه منتظری،شهاب الدین شیخی، شهاب میرزایی، شهرام لقایی،شهرام میرصادقی،شهرزاد یزدانپور،شهره موحدی،شهلا آریا ،شهلا نوری،شهناز غلامی،شهین قوامی،شیرین مومنی،شیدا کامرانی،شیوا نظرآهاری

صابر صادقی ،صبا قادرافشان،صبا نظر آهاری،صدف ابراهیمی،صمد ابراهیمی

طاهره خرم، طاهره لاجوردی،طاهره سعادتی

عادله رضایی،عباس اردکانی،عباس محمدی،عبدالکریم صفاری نژاد،عطیه حجاریان،عطیه وحید منش،عظمت عفتی،علی افشاری،علی بستانی،علی بیرام زاده،علی پور نقوی،علی تولایی،علی شیخ عطار،علي صمد،علی طایفی،علی محمودی خواه،علی مختاری،علي معظمي،علی شجاعی،علی نیک خواه،علیرضا خامسیان،علیرضا صرافی،علیرضا ناصری،

غزل رستم زاده، غزال محسن پور، غلامرضا بختیار ، غلامرضا صادقی ، غلامعباس تیموری

فاخته زمانی، فاطمه شیرازی، کبری شیرازی، لاله شیر محمدی ، فاطمه طهرانی، فاطمه پیغمبرزاده، فاطمه تهرانی، فخری نامی،

فراز یکیتا، فرانک خزایی، فرانک فرید، فربد توکلی، فرحناز فر، فرزانه ایل بیگی، فرشاد نجم، فرشاد عباسپور، فرشته شیرازی، فرود سیاوش پور، فروغ سمیع نیا، فرناز اردبیلی، فرناز راجی، فرناز کمالی، فرناز فرضی، فرنوش تهرانی، ،فرنوش عامری، فریبا بایرامی، فریبا داودی مهاجر، فریبرز کاظمی، فرید چاوشی، فرید شیرازی، فرهاد نیری، فرح امیرارجمند، فرید عبدان کندری

قاسم میر جباری، قدسی سرمست

كاوه احمدي، کاوه رضایی، کاوه رضائی شیراز، کاوه قاسمی کرمانشاهی، کمال لواسانی ، کاوه مظفری، کبری کریمی، کورش گلنام، کوهیارگودرزی، کیوان مهجور،

گیتی پورفاضل

لادن دادمان ، لیلا بارز، لیلا پرنیان ، لیلا رفیعی ، لیلا طاهری، لیلا محمدی

ماژان قوکاسیان، مازیار نانبده، مازیار سمیعی، مازیار مهرپور، ماشاءالله عباس زاده، ماندانا ضرابی، مجتبی رزمی، محسن چاووشیان، محسن رستمی، محسن میرهاشمی، محمد بهشتی، محمد حسیبی، محمد رضا رضوی، محمد رضوانی، محمد رفیعی، محمد صادقی، محمد غزنویان، محمد مهدی ناهیدی، محمود دستمالچی، محمد کاظم متولی، محمد مهدی حبیبی، محمود کاشانی راد، مرتضی کامرانیان، مریم افشار، مریم افشاری، محبوبه اصغری، محترم مهرجویی، محتشم کاظمی دینان، مریم امدادی، مهران انصاری، مریم خسروشاهی، مریم شیرازی ، مهران آریا ، مهرنوش بهبودی، مهنام آریا، مریم حسین خواه، مریم رضایی، مریم عطا خرمی، مریم قالیچی ها، مریم کلانتریان، مریم زندی، مریم فولادوند، مریم مالک، مریم محتشمیان، مریم ملک زاده، مریم ناهیدی، مریم یاسمین، مریم یوسفی، مژگان ثروتی، مسعود پارسایی، مسعود مجیری، مسعود ملیح، معصومه صدوق پور، معصومه لقمانی،ملوک عزیز زاده، منوچهر شفائی، منوچهر فرید، منیره کاظمی، مونا عاملی، مهتا صالحی، مهدی افشار نیک، مهدی حیدری، مهدی لاریجانی، مهران کاظم پور ، مهران براتی، مهرداد بزرگ، مهرداد درویش پور ، مهرداد مشایخی، مهرشاد ابراهیمی، مهرشاد دهقان، مهرناز خزایی، مهرنوش اعتمادی، مهسا برزو ، مهسا مقدس، مهستی ابراهیمی، مهناز خزایی، میترا بیگدلی، میلاد فدایی اصل، مینا صدیقی

نادره عطاء اللهی، نادی ایوبی، نازلی فرخی، نازی اسکویی، نازی خلیلیان، نازیلا شکوف، ناصر یغمایی، ناهید اسلامیان، ناهید عبدالهی راد، ناهید کشاورز، نوید محبی، ناصر فرخ، ناصر منصوری، ناصر نیچالانی، ناهید برادران عطار، ناهید میرحاج، نرگس خسروی، نرگس کشاورزنیا، نسیم سرابندی، نسرین بصیری، نسرین ناطقی، نشمیل احمدپور، نصور نقی پور، نفیسه آزاد، نگار محسنی، نگار محمدی، نوشین احمدی خراسانی، نوشین جعفری، نوشین خاکی، نوشین شاهرخی، نوشین کشاورزنیا، نوید نوری فر، نیکزاد زنگنه، نیلوفر گلکار، نیلوفر مهدیان، نیما بارز

واحید قراباغلی

هانیه ابوطالبی، هانیه سلیمی، هایده تابش، هایده قهرمانی، هایده برزگر ، هایده بصیری ، هژیر پلاسچی،هدی کیانی راد، هلیا شاهمیری، هما قاسمی فرد، هما کاویانی، هوشنگ پاک پور،

یاسر شاه ویسی، یاشار گرمستانی، یلدا خدایاری، یاسمن دادور

جای خالی

himeh — Sat, 24 May 2008 10:31:55 GMT

می نویسم می توانی .... باشی و توی ذهنم خط می کشم جای خالی را . می خوانم آن ... و گم می کنم در میان اصوات جای خالی را . مطمئن هستم که نخواهم دید... پس تار می کنم جای خالی را . تمام تمرکز خود را می گذارم روی حس شنوایی ام و می شنوم صدای ....

حالا آمده ای نزدیک تر، انقدر که نمی شود انکارت کرد و نمی شود توصیفت کرد . با چشمان بسته و گوش هایی که نمی شنوند و زبانی که بند آمده در میان واژه ها دنبالت می گردم. با نوک سر انگشتانم واژه ها را لمس می کنم ، ای کاش واژه ها ی توی کتاب ها برجسته بودند تا در غیاب چشمانم می خواندم این خط را . ولی روی جلد تک تک این کتاب ها چنان عمیق نوشته ای که از فرو رفتگی کتاب می خوانم:

ما به موقع ترین ابرهای آسمانیم

اگر تیر بارانمان کنند

می باریم

می مانیم.

و حس دستانم واژه ها را دنبال می کنند تا رگ های درون سینه ام.

تقدير کانون صنفي معلمان ايران از معلم اعدامي ، فرزاد کمانگر

himeh — Thu, 15 May 2008 15:01:06 GMT

به نام خداوند جان و خرد

روندگان طريقت ره بلا سپرند / رفيق عشق چه غم دارد از نشيب و فراز

جناب آقاي فرزاد کمانگر
آن روزها دفترهاي بي گناهي در دست ، اين چنين مي انديشيديم با حيرت که پاسخ سخن حق معلم آيا شلاق است و زندان ؟!

به راستي اين بي شمار معلماني که دردي مشترک را فرياد مي کنند قانون و حق سزايشان را چه مي داند ؟ سرود ما که نداي عدالت است و آزادي آيا انعکاسي جز در عرصه ي تاريخ خواهد داشت ؟!

همکار گرامي ،
شما بزرگوار که با تحمل مرارت هاي بسيارجوياي حق و عدالت شده ايد در حقيقت کارنام درخشان خود در دفاع از آرمان هاي انساني را نزد معلمان اين مرز و بوم پر برگ تر و پربارتر نموده ايد.

تلاش تان را سپاس مي گوييم و آزادگي تان را مي ستاييم .

کانون صنفي معلمان ايران

چرا امسال به استقبال روز معلم می روم؟

himeh — Tue, 29 Apr 2008 21:14:18 GMT

در تمام مدتی که به عنوان معلم مشغول به کار بوده ام مناسبت های رسمی را کوشیده ام به واسطه محتوایی که دارند مورد ارزیابی قرار دهم . به همین خاطر تا به امروز هرگز روز معلم برایم ارزش و اهمیتی نداشته است بخاطر اینکه گمان می کنم این روز بسان فرمی است که محتوا را نمایندگی نمی کند از این رو دوستانو دانش آموزانم این روز را به من تبریک نمی گویند. ولی به چند دلیل امسال به استقبال این روز می روم و 12 اردیبهشت را گرامی می دارم.

اول اینکه این روز بهترین فرصت برای اعتراض به حکم اعدام فرزاد کمانگر است . دیگر برایم مهم نیست که این مناسبت و نامگذاری رسمی است آنچه اولویت دارد نجات جان فرزاد کمانگر است همان عمل شایسته ای که مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران انجام می دهند.

دوم اینکه امسال فراخوان معلمان تهران بر سر آرامگاه یک معلم ، دکتر خانعلی ، است که در اردیبهشت 43 به ضرب گلوله جان سپرد این امر نقطه عطفی برای معرفی و تاریحچه واقعی روز معلم می تواند باشد.

سوم اینکه امسال در جایی درس می دهم که در تامل با دانش آموزانش به من حس معلم بودن دست می دهد البته معلمی کاملا خارج از کلیشه های متداول آیین نامه ای آموزش و پرورش.

این دلایل مرا قانع می سازد که از فرصت پیش آمده برای تعمیق خواسته های به حق معلمان استقبال نمایم و فارغ از برخی ذهن گرایی همراه با وبلاگ نویسان و معلمان برای آزادی فرزاد تلاش کنم.

به امید رهایی و آزادی تمام زندانیان عقیدتی و سیاسی .

12 ارديبهشت روز همبستگي وبلاگ نويسان ايراني با معلم اعدامي فرزاد کمانگر

himeh — Fri, 25 Apr 2008 13:02:29 GMT

به نام آزادي

بر اساس گزارشات دريافتي مجموعه ، گروهي از وبلاگ نويسان ايراني در اقدامي خودجوش تصميم گرفته اند تا روز 12 ارديبهشت ماه به عنوان روز معلم در ايران را تبديل به صحنه همبستگي وبلاگ نويسان ايراني با معلم اعدامي فرزاد کمانگر نمايند . آنچه در پي مي آيد بيانيه ارسالي وبلاگ نويسان حامي اين طرح ميباشد ، مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران نيز بدينوسيله حمايت بي دريغ خود را از برنامه مذکور اعلام و از تمامي مدافعان حقوق بشر نيز دعوت به پشتيباني از اين طرح انسان دوستانه مينمايد.

متن اطلاعيه
فرزادکمانگر ، معلم کامياراني ، با 12 سال سابقه ي تدريس ، عضو هيئت مديره انجمن صنفي معلمان کامياران ، عضو شوراي نويسندگان ماهنامه فرهنگي - آموزشي رويان ، عضو هيئت مديره انجمن زيست محيطي کامياران
( ئاسک ) و از اعضاي مجموعه فعالان حقوق بشر درايران است.
فرزاد ، در مرداد ماه سال 1385، بدون هرگونه اتهامي ، دستگير و در زندانهاي اوين و رجائي شهر تهران و بازداشتگاه هاي اطلاعات کرمانشاه و سنندج ، تحت شديد ترين شکنجه هاي جسمي وروحي قرار گرفت که شرح آن در رنجنامه او مکتوب است . در پانزدهمين ماه بازداشت ، دردادگاهي غير علني و مغاير با قانون که فقط 7 دقيقه به طول انجاميد ، اين معلم نازنين عليرغم تبرئه از تمامي اتهامات نارواي پيشين ، نه تنها آزاد نگرديد ، بلکه بدون هرگونه سند و مدرکي به عضويت در يکي از گروههاي معاند نظام متهم گرديد و مجرم شناخته شد و به دليل جرم ناکرده ، محکوم به اعدام شد .
صحبت از آزاد مرديست که نه کوه را ميتوان به استقامتش تشبيه نمود ، نه خورشيد را به نورافشانيش و نه دريا را به بيکرانگي اش . با اين همه ، بالا نشينان ، تيشه ميزنند قامت کوه را و پنهان ميکنند پنجره خورشيد را تا در همين سياهي ها ، مدفون کنند دريا را در کام خشک زمين .
مگر ميشود بر دامنه کوه نشست و فرو ريختنش را تماشا کرد ؟ مگر مي شود در سياهي ماند و خورشيد را ازياد برد ؟ مگر مي شود کوير را طي کرد بي آنکه اميد رسيدن به دريا باشد؟ نه ، نميشود . مانيز از بين مي رويم زير بار فرو ريختن کوه ، گم مي شويم در شبهاي تاريک و بلند بي فردا و هلاک مي شويم تشنه در امتداد سراب . بايد فکري کرد براي او ، براي من و براي ما .
با تو هستم . تويي که هنوز مي توان ديد بيداري وجدانت را در رد اشکي که بر گونه هايت هميشگي است ، در فريادي که بر سکوت معنا دار نوشته هايت طنين انداخته و در دستاني که با تمام جراحت هايش باز هم دستان نيازمندان را به گرمي مي فشارد .
فرزاد ، مردي ازتبار باران ، محکوم به مرگ است . بر ماست که خاموش ننشينيم و همچون هميشه يکصدا فرياد شويم . روز 12 ارديبهشت ، بهانه زيبائي است براي دوباره يکي شدن . بيائيد يکدل و يکزبان با اعلام اين روز به نام روز " همبستگي با معلم رنجديده فرزاد کمانگر " حمايت خود را از اين آزاد مرد به نمايش بگذاريم وتا لغو حکم اعدام وي ، از پاي ننشينيم ....
بي شک ، هيچکداممان روز 10 بهمن را از ياد نبرده ايم . روزي که وبلاگ نويسان ايراني در يک اقدام هماهنگ و قابل تحسين اسم وبلاگ خود را به "10 بهمن روز همبستگي با دانشجويان زنداني " تغيير نام دادند و اين اقدام باعث شد که دانشجويان زودتر آزاد شوند . حال يک بار ديگر به حمايت شما عزيزان نيازمنديم و اين بار براي همبستگي با معلم دربند فرزاد کمانگر . از همه شما دوستان عزيز مي خواهيم که حمايت خود را از ما با گذاشتن کامنت در وبلاگ اعلام داريد تا حمايت شما از ما در وبلاگ اعلام شود.
روز 12 ارديبهشت (روز معلم ) را روز همبستگي با فرزاد کمانگر مي ناميم و از همه وبلاگ نويسان آزادي خواه و آزادانديش مي خواهيم براي حمايت از فرزاد در اين روز اسم وبلاگشان را به " 12 ارديبهشت روز همبستگي با فرزاد کمانگر " تغيير نام دهند . باشد که در طي اين حرکت ستودني عزيزي از بند رها گردد و به آغوش خانواده باز گردد .

منبع:مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

بهاران بر همه مبارک

himeh — Wed, 19 Mar 2008 08:32:38 GMT

یک حس نوستالژیِ خاصی نسبت به بهار دارم بهار 83 را وقتی شروع کردم که رضا ندیمی فر به من قول داد رفیق روزگار دلتنگی من باشد اما پاییز که رسید رضا هم رفت یک روز به گلاب دره رفت و دیگر برنگشت. بهار 84 وقتی رسید پر از قصه و دلتنگی رضا بود اما مگر زندگی چیزی جز مبارزه است؟ بهار 85 را در بیمارستان سپری کردم تا برای بهار 86 آماده شوم بهاری مادر هم رفت

اما پاییز 86 از جنس دیگری بود تدریس ناخواسته در سعید آباد دریچه جدیدی به روی زندگی من گشود تمام چیزهایی که در کتاب ها و در تئوری خوانده و شنیده بودم در مقابل واقعیت های که می دیدم رنگ باخت زیستن با دانش آموزان قسمت عمده زندگی من شد نامه نگاری های ما با هم ، به یک باره تمام کودکی من را زنده کرد این شد که زمستان هم با بچه ها صحبت بهار می کردیم و من بعد زنگ ریاضی قرار کلیبر و قلعه بابک می گذاشتم با فرزندان آذربایجان که به اجبار و به خاطر کار دستمزدی پدر در حاشیه تهران ساکن شده اند.

الان هم دارم چهره های آنها را در بهار 87 ترسیم می کنم وقتی که از در کلاس وارد می شوند و می گویند آقا بایرامیز مبارک.

بهاران بر همه مبارک

فردا از آن توست

himeh — Wed, 12 Mar 2008 08:16:18 GMT

نامه ای به دانش آموزانم

سلام دوستان خوب من

دانش آموزانم در سعید آباد ، مهدیه ، سپاهان ، بادامک ، خادم آباد ، نصیر آباد ، فردوس، علی آباد و ...

این سه نقطه آخر را برای آن دانش آموزانی می گذارم که احتمالا محل سکونتشان در نقشه قید نشده است آدم های خانه به دوشی که شرایط محل سکونتشان را تعیین می کند.

عزیزان پر از امید

روزهای آخر سال ، تعطیلی و تعلیق این مجال را نداد تا چشم در چشمان پر از شوقتان بنگرم و با شما آمدن بهار خجسته را زمزمه کنم. هر چند تعداد زیادی از شما از تعطیلات تنها کار دستمزدی عایدتان می شود هر چند بعد از تعطیلات وقتی برمی گردید شب هایی را می شمارید که شب کار بودید و روزش هم از فرط خستگی در خواب. هر چند ممکن است بعضی از شما دوباره به مدرسه برنگردید مثل اسکندر و محمد میثم و ... و کمک به درآمد خانواده را بر ادامه تحصیل تر جیح دهید. هر چند از مسافرت های انچنانی خبری نیست هر چند بوی عیدی سر سفره هفت سین نداشته نوروزتان بخاطر بوی نفتی که بر سفره است حال آدم را به هم می زند و هزاران هر چند دیگر. اما! خجسته بهار در راه ، این پیروز طبیعت ، این امید فردا به سان آن شعری که بر تخته سیاه کلاس سرد زمستانی اتان می نوشتم مال شماست یادتان هست این شعر :

بی دریغ و درد

بی لحظه ای تامل سرد

بخوان دوباره ای شکوفه مقدور

ای کودکی گل

فردا از آن توست

بچه های خوب کاوش

می دانم در 6 ماه گذشته از پس معضل افت تحصیلی در درس ریاضی بر نیامدیم . می دانم این درس پر از مساله تا چه حد ذهنتان را مشغول کرده است ولی ما با هم تلالش کردیم ما با هم کوشیدیم تا در حد توان بر این مساله فایق آییم اما یادتان باشد حل این تضاد هم خارج از حل بسیاری مسایل دیگر نیست بخاطر همین تا حالا پایم را در جلسات گروه ریاضی نگذاشتم در جلساتی که کارشناسان به اصطلاح آموزشی حل مساله افت تحصیلی را به متد های تکنیکی ریاضی محدود می کنند و به خود اجازه می دهند برای تمام فرزندان این خاک چه آنان که از لای پر قوی خیابان فرشته از خواب بیدار می شوند و چه دانش آموزان من که با صدای فریاد معلم از خواب برمی خیزند بخاطر آنکه شب دستفروش بوده اند و پلیس به آنها شک کرده و در بازداشت تا صبح سگ لرز زده اند. من کوشیدم در حد توان روابطم را خارج از کادر در س ریاضی و مناسبات معلم و شاگردی با شما تنظیم کنم نمی دانم تا چه حد موفق بوده ام ولی امیدوارم دوستی ما پایدار باشد . وقتی می گویم کلاس یک تعامل دو طرفه است این مساله برایم تنها یک شعار اموزشی نیست چرا که بعد از این همه تبلیغات در مورد آموزش و پرورش نوین ، هنوز مدارس ما به سبک مکتب خانه ها و با شیوه های میرزا بنویس های قدیم اداره می شود و اگر ابتکاری هم هست ابتکار برخی همکاران فهمیده است که در قالب مسلط آیین نامه ها خود را جای نداده اند مثلا قانون منع تنبیه تنها برای فرزندان 25درصد این جامعه قابل اجراست همان هایی که احتمالا باباهای شکم گنده دارند یا باباهای روشنفکر! که الحمد الله شما به آن خانواده ها تعلق ندارید و چوب میرزا همیشه بالای سرتان حاضر است . به خاطر همین مساله است که همیشه با شما می کوشم جنس دیگری از آموزش را تمرین و تجربه کنم ولی اعتراف می کنم در یک ساختار متصلب آموزشی حرکت مثبت فردی مانند رنگین کمان است گذرا و سریع و بدون قدرت ماندگاری . اما این مسایل نباید ما را از حرکت و تغییر مثبت وادارد. بارها تاکید کرده ام بستر جامعه نابرابر مانند زمین عقرب خیز است و اگر خوب مراقب نباشیم هر لحظه خون ما سمی خواهد شد ما باید این بستر نابرابر را به سود انسان تغییر دهیم و از هیچ کوششی دریغ نکنیم.

امیدوارم نوروز پیش رو نوروز تغییرهای مثبت و تعالی بخش باشد و ما را در مدار جدیدی از تکامل و پیشرفت به سوی آرمانهای انسانی قرار دهد

زیاد قربانتان

جعفر ابراهیمی ازندیانی

اسفند 86

چرا از فرزاد کمانگر حمایت می کنم؟

himeh — Sat, 01 Mar 2008 20:29:21 GMT

من با حکم اعدام مخالفم. این یک جمله می تواند تنها دلیل و قوی ترین دلیل برای حمایت تمام افرادی از فرزاد کمانگر باشد که به این جمله باور دارند. اما در جامعه ای که آمار اعدامش در سال از تعداد روزهای سال افزون تر است این دلیل اعتراض نمی تواند باشد چرا که هر روز بایستی به یک اعدام اعتراض می کردیم .ولی اینگونه نیست یا لااقل در مورد من اینگونه نیست ولی وقتی به اعدام دیگران اعتراض نمی کنیم این به آن معنا نیست که با اعدام کسان دیگر موافقیم، بلکه این موضع ناشی از نوع فعالیت هر فر در عرصه اجتماعی است چه بسا افرادی که به صورت تمام وقت زندگی خود را صرف لغو اعدام در تمام جهان نموده اند . برای امثال من که خود را عضوی از جامعه فرهنگی ایران می داند اعتراض به حکم فرزاد کمانگراز یک امر عمومی به صورت یک مورد خاص در می آید و امری طبیعی و ضروری می گردد. احساس می کنم برای ادامه حیات و بودن باید به این حکم اعتراض کرد . در این رویکرد از کسانی که از فرزاد حمایت نمی کنند باید پرسید که چرا به یک حکم ناعادلانه اعتراض نمی کنند؟

در این میان هستند افرادی که به این گزاره ها قانع نمی شوند و دنبال دلیل می گردند و بهانه ها مختلف می آورند مثلا مثل اینکه دقیقا نمی دانند فرزاد به چه جرمی محاکمه و محکوم می شود؟ سیاسی یا صنفی؟ این ادبیات رایج آن دسته از افرادی است که اگر هزاران دلیل برایشان بشماری باز هم دنبال دلیل می گردند. من برای خودم دلایل قانع کننده ای دارم.

من به همکارانم که پای سندی را امضا می کنند بیشتر از کسانی که اطلاع دقیقی از آنان ندارم اعتماد دارم . من به شهادت مردم کردستان ، به گواهی همکاران فرزاد، از دادگاهی که نمی دانم در چه شرایطی و بر مبنای چه اسناد حکم صادر کرده است اعتماد بیشتری دارم ( چون آنان توضیح قانع کننده به افکار عمومی نمی دهند).

من فراتر از این دلایل وقتی در میان خاطرات و عکس هایی که فرزاد را به تصویر می کشند فرزاد کمانگر را جستجو می کنم ردپای معلمی فداکار را می بینم که دست فرزندان کردستان عزیز را برای آگاهی می گیرد چهره این معلم جوان برایم آشناست او را جایی ندید ه ام ولی تصورش می کنم وقتی حکمش را می خوانند با چه نگاه و شوقی به آینده سند مرگ را امضا نمی کند سرود او بر لبانش یاد اور تمام انسان هایی است که برای تغییر شرایط به سود انسان می کوشند . وقتی فرزاد می خواهد بماند و همچنان روشنگری کند ما چطور می توانیم در حد توان به بودنش کمک نکنیم!؟ از این زاویه که به فرزاد نگاه می کنم دلیلی برای دفاع نکردن برایم نمی ماند.

من در هنرستان کار و دانش درس می دهم و به یاد می آورم فرزاد را در هنرستانی شبیه مدرسه خودمان که در چهره تک تک دانش آموزان فردایی بهتر را جستجو می کند من از روزی که خبر حکم اعدام فرزاد را شنیده ام در نگاه دانش آموزانم رد پای فرزندان کردستان را می بینم که نگران و مضطرب به دنبال معلمشان می گردند و طوری که کسی نشنود آهسته زیر لب نجوا می کنند معلم ما خواهد آمد!؟

شعری به یاد فرزاد کمانگر

himeh — Fri, 29 Feb 2008 12:56:18 GMT

مبارز من برخیز

کوره آهنگران نم گرفته است

صدای چکش ها پوسیده است

زمین در حسرت رعد پای تو

سالهاست شیون باد را تکرار می کند

دختران این دیار به امید عبور تو بکر و دوشیزه اند

مبارز من برخیز!

خفتن بر یال اسب تا کی؟

شبانان دشت شب به دروازه روز می رسند

ترسم زنان حامله آبادی به صبح نرسند

کودکان نی سوار آبادی ، یکه تازان خیال کودکی خویش

ترسم به رشادتت شک کنند

شک کند

مبارز من بر خیز!

افسانه گرمی که سال ها پیرمردان سایه نشین نجوا کرده اند

به دروغ نمی نشیند، نمی نشیند

مبارز من برخیز

بستر آسمان ترک برداشته

فصل فصل عروج توست

قبضه در کف دست است

مبارز من برخیز.

پ ن: خبر اعدام فرزاد کمانگر به اندازه ای به من شوک وارد کرد و که هنوز آنقدر متمرکز نیستم تا یک مطلب در مورد فرزاد بنویسم با خودم فکر می کردم در این شرایط چه چیزی می توانم بنویسم که کمی ارامم کند دباره یاد شعر نادر محمدی دوست و معلم لرستانی افتادم شعری که زمانی به دوست فقیدم رضا ندیمی فر معلم اخراجی خوزستانی تقدیم شده بود کسانی که مطالب این وبلاگ را دنبال می کنند با این شعر اشنایند شعری که پر از تغییر و حرکت است حتما برای دوستانی که طالب تغییرند خسته کننده نخواهد بود. درود بر تمام معلمان آزاده ایرانم